Waarom we onze badkamerverlichting zwaar op de proef stellen
Wanneer we infraroodlampen ontwerpen voor badkamers of terrassen, vechten we niet alleen tegen de koude ochtenden, maar ook tegen de stoom. Stel je eens voor: in een badkamer moeten deze lampen het opnemen tegen extreme omstandigheden. Eén moment zijn ze uit, het volgende moment zijn ze gloeiend heet. Bovendien worden ze blootgesteld aan vochtige lucht. Het is een recept voor problemen als je niet voorzichtig bent.
De strijd tegen de stoom
Kwartsglas en wolframdraad zijn gevoelig voor vocht. Zodra er ook maar een klein beetje vocht binnendringt, gaat het draad kapot zodra je de schakelaar omzet. Om dit te voorkomen, gebruiken we een speciaal proces dat het effect van jarenlang vocht en temperatuurschommelingen simuleert – maar dan in slechts een paar weken tijd. We zetten de lampen steeds aan en uit. We willen dat de zwakke onderdelen in ons laboratorium alsnog falen. Want de enige plek waar een lamp kapot mag gaan, is op onze werkbank – niet in het plafond van de klant.
Het ligt allemaal bij de verbindingen
Een “waterdicht” label op een doos zegt niet veel als de details niet kloppen. We besteden veel tijd aan het controleren van de verbindingen – precies waar de kabels met de lamp in contact komen. We gebruiken speciale siliconenafdichtingen en hittebestendige materialen om vocht buiten te houden. Als deze materiaal falen, ontstaat corrosie. Dat is gevaarlijk. Onze tests zorgen er dus voor dat deze materialen niet breken of verslechteren wanneer de lamp zich bij elke verhitting uitrekt en samentrekt.
De balans tussen hitte en veiligheid
Als je veel vermogen in een kleine ruimte steekt, ontstaat er veel hitte. Na verloop van tijd kan dit het glas broos maken. We hebben deze lampen zo ontworpen dat ze zoveel mogelijk hitte kunnen weerstaan. Maar er is één nadeel: je moet ervoor zorgen dat de ventilatie van de lamp goed werkt. Als er te veel hitte rondom de lamp blijft hangen, zal zelfs het sterkste afdichtingsmateriaal uiteindelijk falen. Tijdens de tests duwen we onze lampen tot hun absolute limiet. Op die manier weten we precies waar de grenzen liggen, nog voordat de lampen de fabriek verlaten.